Για την αγάπη μιας μικρής χρόνια στην προσμονή
νύχτες μακριές, ατέλειωτες, ίσαμε το πρωί.
Μα αν χρειαστεί, θα περιμένω κι άλλη μια ζωή
γιατί κι αν θέλει το μυαλό, η καρδιά δε λησμονεί

Με το δικό σου τον καημό πάντα η καρδιά μου ζει
γλυκαίνει μόνο τις στιγμές που είμαστε μαζί
Δεν έχει τρόπο η φωτιά που καίει να σβηστεί
μόνο τα χείλη σου ξανά να πιει να δροσιστεί

Δεν είναι μακριά ο καιρός για κείνη που πονούσα
να ρθει να κάτσει δίπλα μου πόσο το λαχταρούσα
Να ρθει να κάτσει δίπλα μου να μου χαμογελάσει
στ’αλήθεια δε μ’ενδιέφερε ο κόσμος να χαλάσει
Μα τώρα αλλάξαν οι καιροί και δε θα ρθει ξανά
πόσο μου φαίνονται όλ’αυτά ξένα και μακρινά

Μέσα μου καίει μια φωτιά, αργά με καταπίνει
και να κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες δε μ’αφήνει

και δεν υπάρχει τίποτα που τη φωτιά να σβήνει
μόνο για λίγο άμα τη δω μπροστά μου πάλι εκείνη

Μη φύγεις. Είναι η πληγή που έχω ανοιχτή
και μόνο όποιος την άνοιξε μπορεί να τηνε κλείσει
πριν η καρδιά μου που κρατάς κι έχεις απασφαλίσει
στα λερωμένα χέρια σου μέσα ανατιναχτεί

Δε με πειράζει στη ρουτίνα πάλι να ριχτώ
γιατί έχω εσένανε πάνω να στηριχτώ
Ένα λεπτό το χέρι σου μονάχα να κρατώ
να πολεμώ τα βάσανα μου είναι αρκετό

Γλυκά
γέρνεις πάνω στον ώμο μου
στιγμές
ξένοιαστες να αναπολείς
Εσύ
σβήνεις από το δρόμο μου
ίχνη
της θλίψης μου της πολλής

Παιδιά
που περνούν και σφυρίζουνε
σκορπούν
γύρω μας μια ανεμελιά
Γελάς
και τα μάτια σου με ζαλίζουνε
κρύψε με
στη ζεστή σου φωλιά

Κι αν τόσα λόγια όμορφα μπορούσες να μου λες
εσύ ήξερες να μ’αγαπάς μόνο με προσβολές

Γιατί σ’εμένα μοναχά, ακόμα απορώ
το γελαστό σου πρόσωπο γινόταν βλοσυρό

Στα ερείπια που’χω μέσα μου, όταν ξεναγηθείς
«ποιος άραγε να φταίει γι’αυτό» μην αναρωτηθείς

Πάνω σ’αυτή τη γέφυρα καθόμασταν μαζί
εσύ έδινες στ’όνειρο ανάσα για να ζει
Πάνω σ’αυτή τη γέφυρα όμορφα μου γελούσες
και η καρδιά μου έτρεμε πάνω μου σαν κολλούσες
Πάνω από τη γέφυρα σ’έβλεπα το πρωί
στη κουρασμένη μου καρδιά, γλυκιά αναπνοή
Δίπλα από τη γέφυρα, στα όμορφα τα δάση
έλεγα τούτο τ’όνειρο ποτέ να μην περάσει
Μα ήταν πολύ όμορφο για να’ναι αληθινό
ήξερα θα’ρθει η στιγμή που πάλι θα πονώ
Κι ένα πρωί η καρδούλα σου είπε πως δε με θέλει
με μίσησε, και έστρεψε απάνω μου τα βέλη
Δίπλα από τη γέφυρα ανέβηκες στο δέντρο
και τη φτωχή μου την καρδιά σημάδεψες στο κέντρο
Αργά, το δηλητήριο απ’τα βέλη σου τρυπούσε
τη λαβωμένη μου καρδιά, για σένα που χτυπούσε
Καθώς αργά πνιγότανε στα ίδια της τα αίματα
ακόμα ίσως θα πίστευε πως ήταν όλα ψέματα
Μετανιωμένη μια βραδιά πίσω αν ξαναρθείς
κάτω από τη γέφυρα να ψάξεις να με βρεις

Με κυνηγά η ερημιά τη μέρα απ’την αυγή
και στο μυαλό μου η σκέψη σου τη νύχτα ασελγεί
Έλα λιγάκι να σε δω μια τελευταία φορά
δεν το αντέχω άλλο να ζω αυτή τη συμφορά